En daar zijn we dan… zoals beloofd in een ander jasje: ’t Brabants Boerderijtje! 

Zelfs al voordat wij in de boerderij zaten hadden we al langere tijd de droom om iets voor ons zelf te kunnen beginnen, iets waarmee wij onze passie voor het buitenleven kunnen delen met andere. Dat is het Brabants Boerderijtje

Dat is nogal een algemene en vrije omschrijving. Concreet gezien willen wij ons gaan richten op de volgende dingen in de nabije toekomst:
  • Verkoop van ons eigen vrije varkens- en lamsvlees
  • Minimale verkoop van groentes
  • Camping & tentenverhuur (iets wat nog erg in de kinderschoenen staat, we weten niet eens of dit wel mag van de gemeente)
  • Delen van onze manier van denken/werken en andere hiermee inspireren 
  • Organiseren van evenementen (zoals onze 4x4 winterrit en hopelijk nog veel meer leuke auto (tour)tochten en andere evenementen gericht op ’t buitenleven) 

Moet lukken toch? 
We zijn heel benieuwd wat de toekomst ons gaat brengen en hoe alles hier zich zal gaan ontwikkelen. Natuurlijk houden we jullie op de hoogte door het gehele proces! 

Vanaf nu kun je ons ook op Instagram en Facebook volgen: 


(Ohja, 23 januari was ons 1-jarig jubileum als eigenaar van de boerderij. WOEHOE!)


Het laatste kwartaal van ons eerste jaar op de boerderij brak aan, de dagen werden korter en de nachten kouder. We kregen nachtvorst, sneeuw en allerlei nieuwe weersinvloeden.


Om te beginnen kleurde de natuur om ons in herfstkleuren en de oogst uit de moestuin nam terug. Enkele wintergroentes deden echter wel hun best. Met alle ingevroren voorraad aten we bijna elke dag wel iets van eigen productie, al dan niet de gehele maaltijd. Wat een luxe!


Begin oktober gingen we gelijk een lang weekend naar een bruinkolenmijn in Duitsland waar Sander z'n neef samen met 'n vriend jaarlijks een offroad rally rijden. Zoals gewoonlijk waren wij mee als "service team". Dit jaar hadden we ons eigen varkensvlees mee, vooral de spareribs vielen erg in de smaak!


Op 1 oktober wisselde ik van baan en ging een stuk dichter bij huis werken. Een keuze die veel rust in mijn hoofd heeft gebracht. Als afscheidscadeau van mijn huidige werkgever kreeg ik een budget waarvoor ik iets mocht uitzoeken. Ik koos voor een Magnolia boom. De boom die wij vroeger thuis ook altijd hadden aan de dijk en die voor mij terug doet denken aan vele goede herinneringen. Mijn variant is echter nog een stuk kleiner, maar ik vertrouw erop dat hij ooit net zo groot en imponerend gaat zijn! 


Terug thuis kregen we er een hond bij, Pedro de Cocker Spaniel. Sander zijn eigen hond, een afgekeurde speurhond afkomstig uit Engeland. Pedro kon absoluut niet tegen de stress van de kennel en had, vermoedelijk, nog nooit in een echt huis gewoond. Maar hij paste zich wonderbaarlijk snel aan en knapte goed op. Tegenwoordig is hij dikke maatjes met Mini en geniet hij van zijn leven als boerderijhond.


We maakte diverse foto’s van rond ons huis, om in kaart te brengen hoe het erbij lag en wat we ermee wilde gaan doen. We hebben plannen om het veel meer aan te planten, voornamelijk met eiken, lindes, walnotenbomen en gevarieerd bosplantsoen. 


Met het slachten van ons tweede varken kwam onze diepvries erg vol te liggen, maar dat zou een weekend later alweer deels opgelost worden! 




We gingen wederom een weekendje met jeeps naar het buitenland. Deze keer met een grote vriendengroep naar een gruwelijk modderig terrein in het noorden van Frankrijk. Op de zaterdagavond organiseerde Sander en ik samen een barbecue van een deel van ons tweede varken. Al het vlees ging er goed in en wij bleven tevreden achter. 
  


Het weekend daarop veranderde ons huisje enorm! Al lange tijd stonden er tuindeuren op mijn verlanglijstje. Onze keuken was een vrij kleine en vooral donkere ruimte, die vooral nu de dagen korter werden steeds kleiner leek te worden. 
Op vrijdag kwamen twee van Sander z’n neven om het kozijn te installeren en aangezien het huis toen toch al vies was hebben wij er maar gelijk twee muren uitgebroken op zaterdag. Amper 2 dagen later zaten we in ons ‘nieuwe’ huisje waar ik spontaan opnieuw verliefd op werd.  


Ondertussen waren een tijdje daarvoor ook al begonnen met isoleren. Om gemakkelijk door te isoleren werden de muren van de twee ‘kinderkamers’ afgebroken en dit een grote ruimte werd tezamen met de overloop. Op de achterste kamer begonnen we met het afwerken met hout. We hadden grote platen underlayment gekocht waar we met een giga zaagtafel groefjes inmaakte, net alsof ’t allemaal losse planken waren. 
Onze bovenverdieping is echt ‘enorm’ vergeleken met beneden en biedt zoveel mooie mogelijkheden. We besloten dat we vooraan zouden gaan slapen, i.p.v. achter i.v.m. het uitzicht. Plannen genoeg! 



De tijd ontbrak het ons echter om in verder te gaan aangezien we onze 4x4 winterrit organiseerde eind december, net als vorig jaar. Een tocht voornamelijk over off road paden van ongeveer 80 a 90km in de omgeving. We eindigde deze keer op een terrein in Weert, waardoor we erg veel nieuwe stukken moesten ontdekken om zoveel mogelijk offroad binnendoor te steken. Uiteindelijk hadden we een goeie 40 aanmeldingen, wat gaaf!! Heel onze straat stond vol met jeeps. Een ongelofelijk gave dag, met grote dank aan iedereen die erbij was! Dit is iets wat we zeker vaker willen gaan doen, zoveel mensen bij elkaar brengen met dezelfde hobby. 


Overigens was er begin december een klus die geklaard moesten worden waar wij beide al erg lang tegenop keken, het slachten van onze 2 kalkoenen. Van allerlei mensen hadden we gehoord dat het nogal een werk zou zijn. Uiteindelijk viel het erg mee, alles verliep enorm soepel en gemakkelijk. Kalkoenen zijn geweldige beesten, ik heb met veel plezier voor ze gezorgd. 
Uiteindelijk hebben we zowel 1e als 2e kerstdag gevulde kalkoen gegeten met veel producten van onze eigen grond. Dat is toch enorm gaaf? Als je zo je eigen kringetje rond kan maken? 


In december kregen we ook onze eerste echte goede sneeuwval op de boerderij. De moestuin verdween onder een laag sneeuw, evenals dat het erg mooi bleef liggen op ons hekwerk. 


Op oudjaarsdag volgde ons laatste project van het jaar: het hangen van de hekken in de ponystal. Dan konden we het hooi aan de ene kant gaan opslaan en de andere kant voor de pony’s blijven gebruiken. Of in de toekomst de lammeren aan de ene kant in het warme stro houden en de pony’s aan de andere kant. De pony’s leken er erg content mee. 



Al bij al was 2017 een goed jaar. We hebben enorm veel geleerd en mee mogen maken. We kunnen onszelf alleen maar gelukkig prijzen met onze boerderij en alles wat dit ons brengt. Op een geweldig 2018!


Voor mijn gevoel werd het steeds drukker in ons leven naarmate de tijd verstreek. De nieuwigheid van het samenwonen en de boerderij ging er vanaf er we raakte ‘in de sleur’ van het balanceren van een sociaal leven, werk, de verbouwing en het onderhoud en de verzorging van al onze dieren. Nu klinkt dat allemaal heel dramatisch, dat valt allemaal best mee. Het voelt als een nieuwe fase, waarin we nog steeds gruwelijk veel doen samen. 

— Waarschuwing: belachelijk lange post — 

Als eerste nog even drie foto’s van ons grote ‘voorjaarsproject’, het bestraten van ongeveer 400m2 oprit. We hebben 2 opritten met elk ongeveer 3 a 4 parkeerplekken. 

De kuikens deden het allemaal erg goed en zagen er niet meer zo schattig en pluizig uit. Ze gingen dan ook al snel naar buiten met de vorige 2 kuikens.
De kalkoenen gingen ook naar buiten en mochten bij de leghennen in het hok. Dit resulteerde in een ren met 7 hennen, 1 haan en 3 kalkoenen en een tractor met 10 kuikens, waarvan 4 hanen. Echter was het geluk niet helemaal aan onze zijde. 1 kalkoen is doodgereden toen ze losliepen, 2 hennen uit de tractor lagen dood met een gebroken nek in de ochtend en 1 leghen is aan legnood overleden. 



Met het mooie weer groeide alles weelderig. Niet alleen de groentes in de moestuin groeide fanatiek, ook het onkruid.
Met het oogstseizoen hebben we veel groentes uit de moestuin kunnen halen voor het feit dat het ons eerste jaar was, wellicht was de variatie nog niet zo groot, maar wat er groeide, groeide ook goed! Meneer Oscar, onze echte boerderij kat, hielp graag bij het oogsten. 





In de zomervakantie zijn we samen begonnen aan het lakken en verven van alle kozijnen en deuren buitenom. We hadden, na een grondige inspectie bij andere huizen, gekozen voor blauwgrijs op de kozijnen, met donkerblauwe deuren. 




In het begin van de zomervakantie zijn we eveneens flink veel isolatieplaten wezen halen op 1,5 uur rijden. Papa en ik reden beide met een aanhanger vol isolatie terug naar huis toe, met enige wind. Altijd spannend. 


De varkens groeide gestaag. Via onze buurjongen konden wij enkele huizen verderop een hele hoop wortelen uit de kuil ophalen aangezien hun koeien het niet aten. Onze varkens waren er zeer blij mee. Het risico van een grote aanhanger is dat je ook heel veel kan laden…

Mini groeide overigens ook goed door, ze paste niet meer in de hoedendoos waar ze in lag als pup zijnde. Ondanks dat ze uit werklijnen komt is ze als huishond super te hanteren, ze heeft dan ook zat ruimte om rond te rennen. 

Ergens eind juli gingen we op zoek naar een leuke pony (of ponies) voor bij ons thuis. Het gras groeide harder als dat onze schapen konden grazen en het was mijn meisjesdroom om een eigen pony te hebben. Na een korte zoektocht vonden we 2 Welsh-A veulentjes die eind augustus van hun moeders af mochten.
En zo kwam het dat wij 4 weken de tijd hadden om een stalletje en paddock te bouwen. Sinds mijn tienerjaren wist ik al hoe ik de omheining wilde, met boompalen. Dus zo geschiedde het dat ik een aanhanger vol met boompalen ophaalde. Daarnaast had deze man ook nog enkele bredere en langere palen liggen, ter plekke bedacht ik een stalontwerp en ook die palen gingen mee. 
Het stalletje hebben we in ongeveer 1,5 week uit de grond gestampt, en leuk dat wij hem vinden! Toen hij klaar was hebben we nog snel gras ingezaaid, maar eigenlijk was de tijd te kort om dit netjes op te laten komen. 




Toen ik de boompalen ophaalde hadden we al palen meegerekend voor het hek rond de tuin. We wilde graag een stuk van de tuin afzetten zodat we echt een scheiding kregen tussen ‘land’ en ‘tuin’. We wilde heel graag een kastanje hekwerk, maar met de benodigde vierkante meters zou dat echt duur gaan uitpakken. Vandaar dat we ons eigen hekwerk hebben gemaakt met latjes die we bij een plaatselijke tuinhuisjes bouwer op konden halen, voor hun is het afval. 
Met een compressor hebben we de latjes er 1 voor 1 alle latjes vastgeniet en vervolgens op ongeveer gelijke hoogte gezaagd. 






Op 10 augustus werd ik 25 en bouwde we een klein feestje met wat afvalhout. Gelukkig hebben we geen buren dichtbij. 


Tijdens de vakantieperiode nam ik ook de kelder onder handen zodat ik een heleboel opbergruimte erbij kreeg, erg handig voor alle aardappeloogst! 

Eind augustus kwamen eindelijk onze ponies! Edward en Filly, een hengst en merrietje van dezelfde vader en verschillende moeders. Filly is donker, Edward licht. Ik ben erg benieuwd hoe ze gaan uitgroeien. 


In september kwam er een groot moment uit ons eerste jaar op de boerderij, we brachten ons eerste varken naar de slacht. De slager was er zeer over te spreken, het was een van de grotere varkens van afgelopen tijd, 130kg geslacht gewicht. Wij zijn enkele dagen na het wegbrengen ’s middags naar de slager gegaan om te ‘helpen’ met uitsnijden, een heel interessant proces om te zien waar je stukje vlees nu echt vandaan komt. Het grootste gedeelte van het vlees is weggegaan richting vrienden en familie, maar aangezien er meer vanaf kwam als verwacht hebben wij ook nog 30 kg in onze diepvries kunnen stoppen. Hiermee hebben we meerdere dingen gedaan, zoals bijvoorbeeld bacon maken (en drogen in de kelder). Het is een heel bijzonder gevoel om je eigen vlees groot te brengen en te verwerken. 





Alle kippen (en kalkoenen) uit de grote ren liepen regelmatig los en stak dan graag de weg over naar het maisveld wat er lag. Uiteindelijk zaten ze ook met z’n allen in de maïs toen er geoogst werd. Paniek! Ik zag m’n kalkoenen zo voor de hakselaar uitrennen, maar de werklui was niet te stoppen en ging onverstoord door. Uiteindelijk is alles teruggekomen op mijn 2 oudste hennen en de haan na. Nog dagenlang heb ik het akker afgespeurd in de hoop dat ze plots weer ergens vandaan kwamen, maar zonder resultaat. Goede les voor volgend jaar. Mijn kippen horen ook niet op andermans land te lopen.

Als laatste hebben we eind september de hoeven van onze schapen getrimd, een vernieuwende en uitputtende ervaring. Zodra schapen weten dat je de wei instapt om ze te pakken, laten ze zich ook niet meer pakken. Maar.. toen we klaar waren hadden we een verassing voor ze, Big Boy! Onze dekram. Met een groen blokje om zijn borst sprong hij fanatiek bovenop alle ooien. 


Dit is een hele lange post geworden, hopelijk niet te chaotisch. Om af te sluiten nog een paar foto’s van onze beesten welk we dag in, dag uit met veel plezier verzorgen en zich zien ontwikkelen. 


Hopelijk tot snel!